Writesara.com

แวะมาเขียนซะหน่อย วันนี้วันดี วันครู

ขอนึกถึงบุญคุณของคุณครูที่เคยได้สั่งสอนเรามา

ขออุทิศบุญกุศลที่ได้ทำมาตอบแทนคุณครูขอให้ท่านมีแต่ความสุขสุขภาพร่างกายแข็งแรง เป็นครูไปนานๆ

ส่วนตัวเราไม่เคยคิดว่าลูกศิษย์จะนึกถึง

เข้าใจว่าเด็กรุ่นใหม่จบแล้ว จบเลย ไม่ค่อยคิดถึงครูบาอาจารย์กันเท่าไร

ยิ่งจะให้เอาพวงมาลัยดอกไม้ไปกราบคุณครู เดี๋ยวนี้คงหายากยิ่ง

วันนี้ลูกศิษย์ส่งSMSมากราบอวยพรวันครู

เออ...ทันสมัยดีแฮะ แถมไม่ต้องเดินทางไปหาครูทุกคน

กดส่งมันซะทีเดียว ถึงครูทุกคน (ถ้าได้บันทึกเบอร์ไว้)

สร้างความปลาบปลื้มให้กับครูน้อยๆคนนี้

ยังพอมีเรื่องดีๆให้ลูกศิษย์คิดถึงกันบ้าง แม้วันเดียวก็ตาม

10 ปี ของการได้เป็นครูได้สอนลูกศิษย์ สร้างความรู้สึกดีๆให้ตลอดเวลา

ลูกศิษย์คือยาใจ เวลาทุกข์ใจได้ไปยืนสอนหน้าชั้น พูดคุยเห็นความร่าเริงสดใสของแต่ละคน

ทำให้ความทุกข์หมองหม่นหมดไป ได้กำลังใจคืนมา

ยามลูกศิษย์มีทุกข์ ได้ช่วยแก้ปัญหาให้ผ่านพ้น สร้างความภูมิใจให้กับครูคนนึงราวกับชนะเลิศการแข่งขันโอลิมปิก

แต่ครูคนนี้ได้ถอยหลัง ถอนตัวออกมาจากการเป็นครูเพียงเพราะสู้ระบบ(อันห่วยแตกของกระทรวงศึกษาฯ)ไม่ไหว

ครูหลายคนเหนื่อย ท้อ ยอมเออรี่รีไทน์เพราะ สุขภาพกายย่ำแย่ สุขภาพใจถดถอย

ยิ้มน้อยๆของนักเรียน ไม่เพียงพอจะฉุดรั้ง

ระบบที่โขกสับครูให้เป็นเพียง (ขี้)ข้าราชการ ฝังครูไว้กับกองกระดาษใบประเมิน

เอกสารมากมายที่สุมศีรษะ จนมองไม่เห็นรอยยิ้มของลูกศิษย์

หูหนวกตาบอดจนไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กๆ

ชีวิตครู................แค่เรือจ้าง(บรรทุกเต็มอัตรา)จริงๆ

SMSชะโลมใจ ทำให้นึกถึงวันเก่าๆจากครูที่ยังไม่แก่ และไฟยังไม่มอด

มีโอกาสคงได้กลับไปสอนอีกครั้ง แต่ไม่ใช่ภายใต้ระบบ(อันห่วยแตกของกระทรวงศึกษา)

ขอให้มีความสุข และเจริญรุ่งเรืองนะจ้ะ ลูกศิษย์ผู้ยิ้มสดใสและเป็นกำลังใจให้ครูมาตลอด

จากครูคนหนึ่ง

จันทร์เจ้าเอ๋ย

ปล.ถ้านงลักษณ์เข้ามาอ่าน ก็ขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ด้วยที่ให้กำลังใจครูมาตลอด